Istota sprawozdawczości finansowej

Zarządzanie pieniędzmi Sprawozdawczością finansową nazywamy informacje, które firma przekazuje o sobie innym podmiotom. Każda jednostka jest zobowiązana do udzielania takich informacji, co najmniej raz do roku. Sprawozdawczość finansową klasyfikujemy według kilku kryteriów: częstotliwości sporządzania sprawozdań, adresata sprawozdania, przedmiot oraz liczbę jednostek, których to sprawozdanie dotyczy. Ze względu na częstotliwość wyróżniamy sprawozdawczość operatywną, która sporządzana jest raz ma miesiąc, lub raz na rok, oraz sprawozdawczość sporadyczną, na żądanie odpowiednich władz. GUS w celu zapewnienia jednolitości sprawozdawczości wydaje dla jednostek wzory sprawozdawcze. Za najważniejsze sprawozdanie uważa się roczny bilans finansowy, zwany również raportem rocznym. Według Czwartej Dyrektywy EWG powinien zawierać on przegląd rozwoju działalności jednostki. Powyższe zasady reguluje Ustawa o rachunkowości z 1994 roku wraz ze zmianami z roku 2000. zgodnie z nią każda jednostka gospodarcza na koniec roku obrotowego powinna zamknąć księgi rachunkowe. Natomiast wyniki tych zamknięć przedstawić w formie rocznego raportu finansowego. W skład sprawozdawczości finansowej wchodzą: bilans, rachunek zysków i strat, sprawozdanie z przepływów środków pieniężnych oraz zestawieniu zmian w kapitale własnym. Do dokumentów, tych powinien być dołączony, raport audytorów, czyli opinia biegłego rewidenta.

Sprawozdania finansowe jednostek gospodarczych muszą spełniać ustalone wymogi jakościowe. Informacje w nich zamieszczone nie mogą budzić żadnych zastrzeżeń. Sprawozdania powinny odznaczać się: wiarygodnością, kompletnością, porównywalnością i terminowością. Sprawozdanie uznaje się za wiarygodne, jeśli zawiera informacje prawdziwe i rzetelne. Kompletność finansowa polega na tym, że może być pominięte żadne zjawisko gospodarcze. Dzięki porównywalności, można przewidzieć położenie gospodarcze w jednostce na tle innych podmiotów gospodarczych. Terminowość nakłada obowiązek sporządzania sprawozdań w określonym terminie. Sprawozdawczość finansowa, oprócz powyższych, ogólnie stosowanych zasad, musi spełniać też warunki formalne, które nadają im moc dowodową. Zaliczamy do nich: podanie w nagłówku pełnej nazwy firmy, które sprawozdanie dotyczy i określenie okresu, którego dotyczą dane. Załącza się również tablice statystyczne, zawierające liczbowe zestawienia związane z danym zagadnieniem. W sprawozdaniu musi być też podana data jego powstania a całość dokumentu podpisana przez uprawnione do tego osoby. Aby sprawozdanie finansowe uznano za prawidłowe muszą być spełnione wszystkie powyższe standardy jakościowe i formalne.

Chociaż w większości rodzin, jest tak, że większą pensję przynosi do domu mężczyzna czyli głowa rodziny, to zarządza zazwyczaj nimi kobieta. Mąż je zarabia, a żona myśli w jaki sposób dobrze je wydać. Zazwyczaj to kobiety planują wydatki. Warto jednak dopuścić do głosu także mężczyznę, nawet jeśli zgadza się na to, żeby to żona podejmowała wszystkie decyzje. Po jakimś czasie może się okazać, że mąż przechodzi kryzys wieku średniego i chce sam rządzić swoimi pieniędzmi, nawet jeśli kobieta robiła to świetnie i dzięki jej planowaniu, rodzina nie wpadła w żadne długi. Mąż musi mieć przynajmniej pozory, że ma wpływ na wydatki, w jego domu. Wiadomo jednak, że to kobiety potrafią najlepiej oszczędzać, zwłaszcza, gdy wiedzą gdzie najlepiej kupić najtańsze produkty i jak je w najbardziej ekonomiczny sposób wykorzystać w kuchni. Dzięki temu, że kobieta zajmuje się i gospodarstwem domowym i zarządzaniem pieniędzmi i planowaniem wydatków, dom i jego finanse funkcjonują jak najbardziej poprawnie. Nie bójmy się zatem oddawać żonom władzę nad naszymi pieniędzmi.